Balance – Imbalance

I came across this image few days back, I didn’t pay much attention to this until now.  This image reflects processes for a more or less a balanced lifestyle. In our present world, this whole image seems to be just a THEORETICAL one while we forget that there was an era when people had plenty of time. People had time for reading, hobbies, enjoying what they eat, feel the emotions, live the moment, played with kids, spent time with their family, cared their pets, went on long walks, had chit-chat with neighbors, shared local news at the evening clubs, timely did their farming hobbies, exercises/yoga, found movie time weekly with the family etc. Now if we look around including me, we can’t find time for any of these activities. How many of us still visit a library/bookstore or even read books, cook with joy, sing with the free spirit, sit silently and think/ self-analyse or pray. How rarely we feel or express gratitude and how insignificant our surroundings have become for us. the trees and plants in your garden, do u remember any of them? We don’t even have much to offer even if we buy a live plant. That’s why we have replaced them with artificial ones. We quickly get physically and emotionally drained these days. How long will we live like this? Do we ever get back to a balanced state or somewhere near to balance???

0c0b0300f20c0c4dc6e6ce79e01b47bb

tomb of anonymous

3372344aa3a5087b7db8431f8b71817b

The dawn has just began in the horizon and slowly the leaves started receiving warmth from the rising sun in that day of winter. She opened her eyes slowly breaking the silence of the forest. The gradual pick-up of consciousness made her realize the pain she is in. Still, she couldn’t recollect or identify her present state. She tried to get up from the floor which made her recognize her least covered body. While she tried to grab her clothes, the nerves stretched over her limbs made her know the aches.She could taste bitterness of blood in the mouth. She stopped her mind from asking HOW, WHEN, WHO, WHAT etc.Without even letting the forest floor know, she started limping over her legs walking without aim. The chill gushed through the torn parts of clothes. Nor the cold, thirst or the aches of her body could stop her from walking ahead. But her mind…. By the time her aimless legs stop[ed walking she was already standing in front of a stone fort.

847fef17ecb2811ef97c4fbec62652b6Age old abandoned fort in the middle of nowhere. She found the stone clad fort with a rusted gate for entrance. With her all energy she pushed the gate and with shriek hindering the silence of the forest, it opened for her.  There lied a big tomb as if it was expecting her visit. No name no year or place of reference about who rested in that tomb. It just made her think of the anonymous. Over the tomb, it was engraved as “DEATH IS NOT THE GREATEST LOSS IN LIFE. THE GREATEST LOSS IS WHAT DIES INSIDE US WHILE WE LIVE. While she walked out of the fort she realized that something has changed in her. She was no more the girl with the wrecked spirit who entered the tomb. She no longer felt the pain in her body. She had her eyes with clear vision, legs with enough strength to walk and she didn’t feel any more numbness in heart. She started walking towards her home.

അജ്ഞാത ശവകൂടിരം

3372344aa3a5087b7db8431f8b71817b

പുറത്തു തേക്കിൻകാട്ടിൽ ഇലകൾ സൂര്യന്റെ ഇളംവെയിലിൽ ചൂടുകായുന്നു. കാടിന്റെ തണുത്തുറഞ്ഞ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു കൊണ്ട് മിഴികൾ തുറന്ന അവൾ. ബോധത്തിന്റെ കണികകൾ അവൾക്കു നൊമ്പരങ്ങളുടെ വ്യക്‌തത വരുത്തി. അപ്പോഴും അവൾക്ക് സ്ഥലകാല ബോധം വീണ്ടെടുക്കാനായില്ല.പതിയെ എഴുനേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴാണ് പാതി മാത്രം മറച്ച ശരീരത്തിന്റെ നഗ്നത തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ഉടുതുണിക്കായ് ചുറ്റും കണ്ണുകൾ പരതുമ്പോൾ ഏന്തിവലിയുന്ന കയ്യ് കാലുകൾ മുറിവുകളുടെ പ്രതിഷേധം ഞരമ്പുകളിൽ അറിയിക്കാൻ തുടങ്ങ്ഗി. വായിൽ രക്‌തത്തിന്റെ ചവർപ്പ് അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. എങ്ങനെ, എപ്പോ, എന്തിനു, ആര് എന്നീ ചോദ്യങ്ങളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാൻ മനസിനെ അനുവദിക്കാതെ അവൾ തന്റെ ചിന്തകൾക്ക് കടിഞ്ഞാൺ ഇടാൻ ശ്രമിച്ചു.   പതിയെ എഴുന്നേറ്റ അവളുടെ പാദങ്ങൾക്ക് ഉണങ്ങിയ കരിയിലകളെ പോലും അറിയിക്കാതെ നീങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. വസ്ത്രത്തിന്റെ കീറലുകളിലൂടെ തണുപ്പ് അരിച്ചുകയറാണ് തുടങ്ങി. തണുപ്പിനോ ദാഹത്തിനോ ശരീരത്തിന്റെ നീറ്റലുകൾക്കോ അവളുടെ കാലടികളെ തളയ്‌ക്കാനായില്ല. പക്ഷെ മനസ്സ് … കാലുകൾ നടത്തം അവസാനിപ്പിക്കുമ്പോൾ  ലക്ഷ്യബോധമില്ലാതെ കാട്ടിലൂടെ നടന്നു അവൾ ഒരു കോട്ടവാതിലിനു മുൻപിൽ എത്തിപ്പെട്ടു.

847fef17ecb2811ef97c4fbec62652b6

നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കം ചെന്ന ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒന്ന്. കരിങ്കൽ ഭിത്തിയുടെ നടുവിലെ തുരുമ്പിച്ച ഇരുമ്പഴികൾ നീക്കി അകത്തേക്ക് കടന്നു. അവിടെ അവളെയും പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നപോലെ വിചിത്രമായ കരിങ്കൽ ശിലാപങ്ങൾ കൊത്തിവച്ച ഒരു ശവകൂടിരം കണ്ടു. ആരുടെ കല്ലറയാണ് അതെന്നു അവൾക്കു അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിൽ പേരോ വർഷമോ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ കല്ലറയിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു “DEATH IS NOT THE GREATEST LOSS IN LIFE. THE GREATEST LOSS IS WHAT DIES INSIDE US WHILE WE LIVE. അവിടെ നിന്നും തിരിഞ്ഞു  നടക്കുമ്പോൾ അവൾ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. അവിടെ കയറുമ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ആൾ ആയിരുന്നില്ല അവൾ തിരിച്ചു ഇറങ്ങുമ്പോൾ. മുറിവുകളുടെ വേദനയൊന്നും അവൾ അറിയുന്നതേയില്ല, കണ്ണുകൾക്ക് കാഴ്ചകൂടിയതു പോലെ കാലുകൾക്കു ശക്‌തിയും മനസിനിടെ മരവിപ്പ് അലിഞ്ഞുപോയതുപോലെ. അവൾ താൻ താമസിച്ചിരുന്ന വീട്ടിലേക്കു നടക്കാൻ തുടങ്ങി …
English version: u can read it here

Writing 😂

So which style do you opt? 😜😜

For me, I try one or the other style depending on the mood. Active writing occurs in less frequency and strong writing once in a blue moon.
Fragmented writing is less common. But can’t do passive/ constrained writing and very rarely I do rewriting.

I do try to persuade my mind to write 😦  So how do you write or prefer to write?But can’t do passive/ constrained writing and very rarely I do rewriting. I do try to persuade my mind to write 😦  So how do you write or prefer to write?

0f36e6f9e1be5161d477695012045e0d

Pic courtesy: Pinterest

അഗ്നി / Fire

1aadb21c4853d6007fcbdaa1ef55e7b6

എന്നിൽ ജ്വലിക്കുമീ പ്രണയത്തിന് അഗ്നിയെ ഇനിയും തല്ലിക്കെടുത്താൻ നിൽക്കരുത് . വൃഥാവാക്കുമാജോലി എന്ന് ഞാനിപ്പൊഴേ മന്ത്രിക്കുന്നു. കാലങ്ങളും ദേശങ്ങളും താണ്ടി എന്നെ തേടി വന്ന എൻ പ്രണയത്തെ അകറ്റാൻ നോക്കുന്നത് പാഴ്‌വേല. എൻ ആത്മാവിനെ വീണ്ടും ജ്വലിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയെൻ പ്രണയം.ജ്വലിക്കുമെന് ആത്മാവിനു സംഹാരരുദ്രയിലേക്കു നടന്നടുക്കാൻ എളുപ്പമെന്നുത് പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്ന സത്യം .

Never approach me to subside the fire of love in me. Let me tell you that it will go in vain. Love has crossed ages and lands and came back just searching for me. How can you let the love get away from me again? Love has ignited my soul once again. There is an easily neglected truth: “The fire in my soul can easily become the deadliest flames of disaster”. 

 

Being

Being ourselves has become too tough these days yet the most pleasurable feeling too… We have to struggle hard to be the way we really are but the survival gives you the most amazing feeling… feeling of our own existence…Do what makes you happy, just do it never bother about what others will say. Do it and see how much good and happy you feel 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 

8d3dbc20372cabf9d619d94b8de267c3

Image Courtesy: Pinterest 🙂

Anatomy 🙂🙂🙂

I guess I have to admit that I do agree totally for all the below mentioned 7 statements.

  • My reading lists keep on growing day by day.
  • I spend too much money on books, no matter what.
  • I have felt books to be better than their movie adaptations several times.
  • I sniff books whether new or old. I do wish for such a fragrance 🙂
  • I wish to have an ideal date in a library, but fear that the guy will be left alone if the library has abundant collection.
  • In my real life, my first request to my better half was space for my books (library), table & chair for my writing. He agreed to it and they are renovating the home for additional space on my request 🙂🙂🙂
  • Yes, I do handle things one handed when I am immersed in reading 😀 😀 😀

What about you?

853e07c7398f995d724a0b263b72fd7d

Pic Courtesy: Pinterest

വാക്കുകൾ

92d4ddc36bc3e76218def6be1fee77d8

ശബ്ദമുഖരിതമീയാന്തരീക്ഷം
വിസ്ഫോടനമില്ലാത്ത വാക്കുകൾ
അലയടിപ്പൂ എൻ കാതുകളിൽ
തിരികെ പോകേണ്ടി വന്നു വാക്കുകൾക്ക്

കൊട്ടിയടച്ച എൻ കാതുകൾ കാൺകെ
നിരാശമുഖരിതമായി അവയുടെ വദനം
തിരിഞ്ഞു നടന്നകന്ന അവയെ നോക്കി
നിൽപ്പൂ നിർവികാരമായെൻ നയനങ്ങളും

ദയയുടെ ഒരു കണികപോലും ബാക്കിയില്ലേ
എന്ന് ചോദിക്കുന്നു അവയുടെ തിരിഞ്ഞു നോട്ടം
ക്രൂരതയെന്നു തോന്നും വിധം മന്ത്രിക്കുന്നേൻ
അധരങ്ങൾ ദയയെ ഞാൻ അറിയുന്നില്ലായെന്ന്

ബ്ലാക്ക് ബോർഡിൽ മിന്നിമറയുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ പലതും
ഒന്നുമേ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല എൻ നയനങ്ങൾ
യാത്രയാകുന്നീ അക്ഷരങ്ങളും വാക്കുകളും
നഷ്ടബോധമില്ലാത്തവയെ യാത്രയാക്കുന്നു ഞാനും

കാലത്തിന്റെ യവനികക്കുള്ളിൽ എല്ലാം
പോയ് മറയുന്നുവെന്നു അറിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ
കൂട്ടാക്കാൻ മടിക്കുന്നേയെൻ ദുർവാശികൾ
പതിയെ ഞാൻ എത്തുന്നു നാശത്തിന്റെ പടുകുഴിയിലും

Fairytale Corner

A blog about stories

Daily Thoughts

Talking Freely By Writing!

Dk

മനസ്സ് വേദനിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ എഴുത്തിനെ പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങിയവൻ

Caliche Challenge

The Challenge and Adventures of Living and Gardening in the Mojave Desert

disappearing me

This is Me and I'm disappearing.

Zainab

Everything that makes me overthink, everything that, I believe, is worth sharing.

Vivekpradeep's Blog

Wings & Words

Andy's Desk

Home of author Andrew Thomas

The Daily Rejection (A Writer's Woe)

A guide to finding your creative inspiration in the face of rejection

jinjuvijaya

ഇതൊരു വള്ളിക്കുടിലാണ്. ഞാന്‍ ഞാനാകുന്നതിവിടെയാണ് . എന്‍റേതുമാത്രമായൊരു ലോകം. ഇന്ന് വിരുന്നുവരുന്നവ൪ക്കുവേണ്ടി തെല്ലിടനേരം ഞാനിതി൯ വാതായനങ്ങൾ തുറന്നിടുന്നു പാതി ചാരി......

Niru Scribbles

Scribbling's of a Dravidian Boy!!

%d bloggers like this: